[Als je liever luistert naar dit artikel, dan klik dan HIER]
 
 
Ik schrijf er niet graag over.
Ik praat er niet graag over.
Ik lees er niet graag over.
Ik sta er niet graag bij stil.
 
De eco-cide die aan het plaatsvinden is.
 
Het beklemt me.
Het heeft een impact op me.
Psychisch. Emotioneel. Hoe je het ook wil noemen.
 
Mijn vraag is: met hoevelen zijn wij, wij die daar een impact van ervaren?
Mijn vraag: wat is die impact? 
En: hoe ernstig is die zoal?
Maakt het sommige mensen wanhopig? Suïcidaal?
Verslaafd aan wat hen afleidt?
Pissed? 
 
Zijn er betere en slechtere manieren om ermee om te gaan?
Individueel of collectief?
 
Wat moet/kan de bijdrage zijn van psycho-sociale hulpverleners?
Moeten we actief vragen naar eco-cide gedachten? En de impact ervan?
 
Kunnen we helpen?
Kunnen we helpen als we dit als een louter psychisch probleem beschouwen? 
Is het dan te vergelijken met iemand helpen met PTSS terwijl die nog leeft in een situatie met actueel geweld? 
Moet je dus iets doen aan de context?
En dan leven we ook nog eens zelf in die context.
Moeten we hulpverlening en activisme combineren?
 
Kunnen we helpen als we er ons zelf beklemd bij voelen? Of onverschillig?
Hoe moet dat?
 
 
(Dit zijn echte vragen: elke poging tot (een stukje) antwoord is welkom! Al is het om te zeggen dat je er ook mee zit.)
 
Alvast bedankt,
Johan Van de Putte
 

Nieuwsbrief

Een mailtje na een nieuw artikel?

Schrijf je uit wanneer je wil. Powered by ConvertKit

Nieuwsbrief

Een mailtje na een nieuw artikel?

Schrijf je uit wanneer je wil. Powered by ConvertKit

Deze website gebruikt cookies. Door verder te surfen op deze website accepteer je het gebruik van cookies.  Meer info